Na stronie używamy cookies. Korzystanie z witryny oznacza zgodę na ich wykorzystywanie. Szczegóły znajdziesz w Polityce Prywatności.
ZAMKNIJ X

Pieśń nad pieśniami - Geneza utworu

„Pieśń nad pieśniami”, zwana też „Pieśnią Salomona” to poemat, którego 6 pieśni tworzy długi dialog między Oblubienicą i Oblubieńcem, który przerywany bywa komentarzami chóru. Jej powstanie datuje się między VI a III wiekiem p.n.e. (najprawdopodobniej w IV w. p.n.e.). Jest to jedna z najbardziej niezwykłych ksiąg Biblii. Można ją odczytywać dosłownie, jako poemat miłosny, i metaforycznie, jako wyraz doskonałej miłości Boga (Oblubieniec) do Kościoła (Oblubienica).

W utworze używa się podniosłego stylu. Występują tu bardzo liczne porównania, które mogą wydawać się nam nietypowe, np. „zęby twoje jak stado owiec” - bohaterowie odwołują się do sobie znanych rzeczy i zjawisk, dzięki czemu piękno świata łączy się z pięknem ciała ludzkiego. Wiele elementów tych porównań łączy się z tematem życia, witalności – zwierzęta, owoce, kwiaty, co przywodzi na myśl kwestie płodności, związane z miłością erotyczną. Wspomnienie wiosny łączy się z rozkwitem uczuć dwojga ludzi – rozwijają się one tak, jak rośliny. Cała ich miłość kojarzy się z naturą, ponieważ kochankowie spotykają się zawsze w jej otoczeniu – na łące, w winnicy czy w ogrodzie; z kolei w mieście wydaje się nie być miejsca na miłość, czego dowodzą straże, okrutnie traktując biedną dziewczynę. Porównanie dziewicy do zamkniętego ogrodu lub zapieczętowanej fontanny będzie bardzo żywe w literaturze późniejszej, w kulturze średniowiecza i renesansu. Zamknięty ogród każe domyślać się, że dziewczyna nie poznała jeszcze miłości cielesnej, zaś obraz mężczyzny ucztującego w ogrodzie wskazuje, iż oboje skonsumowali już swój związek. Kiedy Oblubienica i Oblubieniec spacerują po winnicy, dziewczyna wspomina swoją wcześniejszą niedojrzałość, którą utraciła, gdy pokochała swego ukochanego.

Miłość dwojga ukochanych ma charakter zmysłowy – nie